De burgemeester van Wesel, Wesel, Wesel…

Afgelopen week hebben Jelle en ik drie dagen lang gewandeld met een ezel. Mooi weer, prachtige wandelroutes en leuke slaapplekken (waaronder een echte Pipowagen!). Een bijzondere ervaring dus.

Helemaal omdat de ezel al snel doorhad dat ik een watje ben, een softie, iemand die eerder van de zachte dan van de autoritaire aanpak is.

Luisteren deed de ezel dus alleen wanneer het hém uitkwam. Leverde dat grote delen van de route geen problemen op, sóms voelde het alsof ik een 300 kilo zware hond aan het uitlaten was. Vooral wanneer we door sappig weiland of langs maïsvelden liepen, was het commendo stappen niet aan hem besteed.

Het grootste deel van de in totaal veertig kilometer gingen echter redelijk probleemloos, afgezien van een pijnlijke steek van een paardenvlieg, twee tekenbeten en tot drie keer toe een hoef op mijn rechtervoet. Jelle vermaakte zich uitstekend, zowel tijdens de wandelingen op de ezel als ‘s avonds en ‘s ochtends, wanneer het tijd was voor borstelen, knuffelen en poep scheppen.

De wandelingen zelf waren prachtig: door bossen, over schilderachtige zandweggetjes, langs graan- en grasvelden. De rust die dat met zich meebracht, zorgde voor een vakantiegevoel dat ik lang niet meer zo gevoeld had. ‘s Avonds een eenvoudige maaltijd in elkaar draaien en om negen uur de slaapzak in, ‘s morgens broodjes maken voor onderweg, de ezel opzadelen en dan weer lopen. Alleen Jelle en ik. En de ezel. Die verre van dom was. Integendeel: want binnen een uur precies kunnen aanvoelen hoe iemand zich gedraagt, dat getuigt van grote slimheid…

Een nieuwe agenda

Ja, u leest het goed: een nieuwe agenda, ook al is het pas begin juli. Op internet kwam ik namelijk deze mooie Moleskine tegen. Ik was – stationary-fiel als ik ben – meteen verliefd.

Gisteren kwam-ie binnen. Hij ligt nu op mijn bureau, te popelen om uitgepakt te worden, en ingevuld. Een genoegen dat ik bewaar voor de kerstvakantie. Ik heb er nu al zin in!

Mijn waarden

Wat leuk om te zien welke waarden jullie me toedichten. Iedereen had wel iets gekozen dat ook mijn keuze was. Mijn uiteindelijke rijtje ziet er als volgt uit:

Zorgzaamheid

Vertrouwen

Innerlijke rust

Zekerheid

Persoonlijke ontwikkeling

Geen liefde? Nee, geen liefde. Want dat is voor mij verweven met vertrouwen en zorgzaamheid. Net zoals zelfkennis en wijsheid bij persoonlijke ontwikkeling horen. Eerlijkheid? Vertrouwen. Onafhankelijkheid? Zekerheid. Misschien moet ik maar gewoon geen vijf, maar tien waarden als leidraad hanteren…

Wikken & Wegen & Waarden

Na heel veel wikken en wegen bleven er vanmorgen van de 44 kaartjes tenslotte 10 over:

eerlijkheid

liefde

persoonlijke ontwikkeling

zelfkennis

vertrouwen

innerlijke rust

onafhankelijkheid

zorgzaamheid

zekerheid

wijsheid

En daaruit heb ik er weer vijf gekozen. Die volgen snel – ben eigenlijk wel benieuwd welke van deze 10 júllie het beste bij mij vinden passen. Zouden dat dezelfde waarden zijn die ik ook gekozen heb?

Voor wat het waard(e) is

In het nieuwe nummer van Psychologie Magazine zitten 44 kaartjes. Het zijn zogenaamde waardenkaartjes, waarop bijvoorbeeld vriendschap staat, of liefde, of zelfstandigheid. De bedoeling is dat je uit die 44 kaartjes eerst een ‘shortlist’ maakt van de 10 die je het meeste aanspreken en dat je daaruit een definitieve Top 5 distilleert. Aan de hand van die Top 5 zou je dan vervolgens je leven eens moeten bekijken, en zien of je leeft naar wat je echt belangrijk vindt.

Vanavond wil ik met die kaartjes aan de slag. Morgen zal ik hier mijn Top 5 neerzetten. Benieuwd of jullie vinden tot in hoeverre die waarden inderdaad bij me passen.

Brand!

Er was brand. Tenminste, dat dácht ik vorige week toen hier in de flat onder ons – waar een begeleid-wonen-project zit van mensen met een verstandelijke handicap – het alarm maar bleef piepen en er twee brandweerwagens met loeiende sirenes de straat in kwamen rijden. Het bleek gelukkig loos alarm (het alarm had het loos; er bleek wat los te zitten). Maar, maar…

Op het moment dat de brandweer aan kwam gieren, wist ik even niet wat te doen. Verder dan de katten naar buiten gooien, paspoort en pinpas in m’n jaszak doen en zelf weggaan (naar school, naar Jelle) kwam ik niet. Achteraf dacht ik: Foto’s. Brieven. Herinneringen. Verzekeringspapieren. Kortom: nu bleek hoe onvoorbereid ik was. Hoog tijd dat ik alle belangrijke zaken ga inscannen en/of kopiëren, zodat ik ze op een geheugenstickje kan branden. Mijn vader had standaard een metalen koffertje in de kast vlak bij de voordeur, met daarin alle papieren. Slim wel.

Hebben julie eigenlijk een koffertje standby staan voor dit soort noodgevallen?

Jelle taalt

Jelle was vanmorgen al heel vroeg uit bed. Hoe dat kwam? "Ik had een slechte droom, mama, een nachtmerrie. Dat zijn dromen voor 12 jaar en ouder en ik ben pas 6, dus daarom was ik al vroeg wakker."

De code van het verleden

Vanmorgen probeerde ik Jelle – we hadden net een brief op de bus gedaan – ons postcode-systeem uit te leggen. En ineens hoorde ik mezelf na de uitleg zeggen: "Toen mama een klein meisje was, hadden we nog geen postcodes." Zette me aan het denken. Dingen die er vroeger niet, en nu wél zijn. Mobieltje natuurlijk, computers, videogames. Alles digitaal. Maar ook al de gezondheidsdrankjes in de supermarkt. McDonald’s (hier in Nederland pas sinds 1971). Telefoonnummers van tien getallen. Ooglaseren. Cosmetische chirurgie voor iedereen. Loungen. Chillen.

En andersom. Waar is bijvoorbeeld de slacentrifuge gebleven? En ooit had mijn oma een Simca…

Grote vraag: wat is er in jullie leven ‘nieuw’, en wat is er verdwenen?

Muziek

Soms moet ik werkmatig wat stoeien met html, codes en webgadgets. Zo ook nu. Een echte Blogje-post is dit dus niet. Zie het maar als een beetje ploeteren in mn web-moestuintje…

…

…

Een knikker. Een stukje touw. Een steentje. Nog een steentje. Een snoeppapiertje. Zand. Een schelp (kapot). Een takje. Het elastiekje van de broodtrommel. Een rozebottel.

Jongensbroekzakken. Micro-archieven van kinderjaren, dat zijn het…