De burgemeester van Wesel, Wesel, Wesel…

Afgelopen week hebben Jelle en ik drie dagen lang gewandeld met een ezel. Mooi weer, prachtige wandelroutes en leuke slaapplekken (waaronder een echte Pipowagen!). Een bijzondere ervaring dus.

Helemaal omdat de ezel al snel doorhad dat ik een watje ben, een softie, iemand die eerder van de zachte dan van de autoritaire aanpak is.

Luisteren deed de ezel dus alleen wanneer het hém uitkwam. Leverde dat grote delen van de route geen problemen op, sóms voelde het alsof ik een 300 kilo zware hond aan het uitlaten was. Vooral wanneer we door sappig weiland of langs maïsvelden liepen, was het commendo stappen niet aan hem besteed.

Het grootste deel van de in totaal veertig kilometer gingen echter redelijk probleemloos, afgezien van een pijnlijke steek van een paardenvlieg, twee tekenbeten en tot drie keer toe een hoef op mijn rechtervoet. Jelle vermaakte zich uitstekend, zowel tijdens de wandelingen op de ezel als ‘s avonds en ‘s ochtends, wanneer het tijd was voor borstelen, knuffelen en poep scheppen.

De wandelingen zelf waren prachtig: door bossen, over schilderachtige zandweggetjes, langs graan- en grasvelden. De rust die dat met zich meebracht, zorgde voor een vakantiegevoel dat ik lang niet meer zo gevoeld had. ‘s Avonds een eenvoudige maaltijd in elkaar draaien en om negen uur de slaapzak in, ‘s morgens broodjes maken voor onderweg, de ezel opzadelen en dan weer lopen. Alleen Jelle en ik. En de ezel. Die verre van dom was. Integendeel: want binnen een uur precies kunnen aanvoelen hoe iemand zich gedraagt, dat getuigt van grote slimheid…