De burgemeester van Wesel, Wesel, Wesel…

Afgelopen week hebben Jelle en ik drie dagen lang gewandeld met een ezel. Mooi weer, prachtige wandelroutes en leuke slaapplekken (waaronder een echte Pipowagen!). Een bijzondere ervaring dus.

Helemaal omdat de ezel al snel doorhad dat ik een watje ben, een softie, iemand die eerder van de zachte dan van de autoritaire aanpak is.

Luisteren deed de ezel dus alleen wanneer het hém uitkwam. Leverde dat grote delen van de route geen problemen op, sóms voelde het alsof ik een 300 kilo zware hond aan het uitlaten was. Vooral wanneer we door sappig weiland of langs maïsvelden liepen, was het commendo stappen niet aan hem besteed.

Het grootste deel van de in totaal veertig kilometer gingen echter redelijk probleemloos, afgezien van een pijnlijke steek van een paardenvlieg, twee tekenbeten en tot drie keer toe een hoef op mijn rechtervoet. Jelle vermaakte zich uitstekend, zowel tijdens de wandelingen op de ezel als ‘s avonds en ‘s ochtends, wanneer het tijd was voor borstelen, knuffelen en poep scheppen.

De wandelingen zelf waren prachtig: door bossen, over schilderachtige zandweggetjes, langs graan- en grasvelden. De rust die dat met zich meebracht, zorgde voor een vakantiegevoel dat ik lang niet meer zo gevoeld had. ‘s Avonds een eenvoudige maaltijd in elkaar draaien en om negen uur de slaapzak in, ‘s morgens broodjes maken voor onderweg, de ezel opzadelen en dan weer lopen. Alleen Jelle en ik. En de ezel. Die verre van dom was. Integendeel: want binnen een uur precies kunnen aanvoelen hoe iemand zich gedraagt, dat getuigt van grote slimheid…

Jelle observeert

Jelles papa is een sterretje. Hij kijkt dan ook wat anders naar de hemel dan andere mensen. Want als al die sterretjes mensen zijn, dan… "Is de allergrootste mens zeker de maan geworden, hè mama?"

McMeerkoet’s

Bij dezelfde brug waar ze – of hun ouders – vorig jaar ook een nestje hadden, zit een moerkoetstel te broeden. Nee, laat ik het goed zeggen: zíj zit te broeden, híj is druk in de weer met bouwmateriaal. Vanmorgen zag ik hem niet in de weer met takken en twijgjes, maar met iets anders: een lege frisdrankbeker van McDonald’s. De kartonnen beker bleek prima in het onderstel van het nest te passen.

Ik kan me niet voorstellen dat McDonald’s dit voor ogen had bij recycling. Maar ingenieus (en mooi) vond ik het wel.

Sint Maarten

Hoe groot kan een kind in één jaar worden? Vorig jaar duurde Sint Maarten bij ons welgeteld tien minuten. Jelle durfde bijna nergens aan te bellen, laat staan te zingen. Dit jaar was hij – samen met grote broer M. zeker drie kwartier weg. Voor het eerst zonder mama of papa ‘s avonds naar buiten, met wangen die rood waren van verwachting. De buit was bóven verwachting: een flinke tas vol. Met vooral – gemakzucht dient de mensch – mini-marsjes, mini-snickers en mini-Twix. Zingen ging uitstekend: het repertoire bestond gisteravond uit maar liefst twee verschillende liedjes (wat één mevrouw zelfs de opmerking Je zingt net als Jantje Smit ontlokte). Ook de lampion was een waar kunstwerk: een klassikaal geknutselde uil die zo mooi is, dat hij vanaf vandaag bij (trotse!) mama op het prikbord prijkt…

Met de complimenten van de begraafplaats

Donderdag was het Allerzielen, dus ik ging naar de begraafplaats om een lichtje aan te steken bij Raymond. Bij de ingang werd ik tegengehouden door een personeelslid van de begraafplaats en er ontspon zich de volgende conversatie:

"Dag mevrouw, komt u voor een grafbezoek?"

"Jawel."

"Weet u wat voor dag het is vandaag?"

"Allerzielen, daarom ben ik hier ook."

"Dan mag ik u namens de uitvaartcoöperatie dit plantje aanbieden."

Uit een doos haalde hij een potchrysant, met een briefje eraan. Dat de chrysant symbool staat voor weemoed en de kracht van herinneringen wist ik niet.

Ik heb ‘m bij Ray gezet en terug in de auto nog even m’n gedachten over deze actie laten gaan. Het deed me denken aan klantenbinding. Op het moment dat ik dat dacht, schoot ik in de lach. Als er één branche is die geen last zal hebben van weglopende klanten…

Wie de schoen past…

Het thuisfront is erg onstuimig geweest de laatste maand – en wie Blogje een beetje kent, weet dat haar hoofd dan te vol is om ook nog eens te kunnen bloggen. Is het thuis dan nu stuimig, zie ik u denken. Neen, dat niet, maar Blogje zag dit weekend iets waaraan nodig een blogje gewijd moet worden…

Ik reed op de A9 en ineens zag ik op de vluchtstrook wat ik wel vaker zie: één losse schoen. Ik was niet in de buurt van een stad of dorp, noch een benzinestation. Hoe komen die losse schoenen daar dan? Heeft iemand er zomaar één uit een rijdende auto gegooid? Heeft het extreem gestormd? Is dit een stille getuige van een ongeluk? Of is dit letterlijk zwerfvuil – afval dat op de loop is gegaan?

Jelle observeert

"Bliksem, dat zijn lichtflitsen die een beetje kreukelen."

Jelle observeert

"Vleermuizen gebruiken hun vleugels als dekbed."

Het strijklicht van Gerrit Hiemstra

Er gaat heel veel in het koppie van Blogje om momenteel. Al denkende wordt er wel orde in de chaos geschept, maar het is allemaal nog niet genoeg uitgekristalliseerd om hier aan het digitale papier te kunnen toevertrouwen. Dus even wat blogjes over alledaagse, onalledaags mooie dingen.

Gisteravond liet Gerrit Hiemstra in het Journaal een foto zien waarop je, aldus de weerman, kon zien dat het ondanks de zomerse temperaturen van het moment toch geen zomer meer was. Het was een prachtige foto waarop het strijklicht van de zon gevangen was.

Vanmorgen moest ik een stukje fietsen naar een afspraak en ik heb er op gelet. Inderdaad, overal van dat aaiende licht. Voor een stoplicht moest ik wachten en ik keek uit over de honkbalvelden bij ons in de buurt. Tegen de zon keek ik in toen ik ineens een silhouette van een konijn over het gras hollen zag. Had ik al eerder verteld hoe gek ik ben op de herfst?

P.S. Over drie weken heb ik opnames voor Met Het Mes Op Tafel. Hebben jullie lastige oefenvragen voor me? (Wat is de hoogste berg van Afrika? Wie schilderde De Schreeuw? Wat is het scheikundige symbool voor waterstof? – van die dingen). Hmm. Kilimanjaro, Münch en… geen idee, H2o?

De ochtendstond…

…heeft hier mist in de mond – tenminste, vanmorgen. Vanaf het dakterras kijk ik uit op weilanden. Er hing nevel over de grond, die (met dank aan de opgaande zon) goudkleurig was. Kijk, dat het verder vandaag weer bijna-tropisch wordt, doet me dan weinig meer: ik heb mijn dagelijkse herfst-shot al gehad!

En: Blogje denkt en denkt dezer dagen. Over accepteren bijvoorbeeld. Het is een werkwoord, maar ik kan er niets mee. Schrijven, lezen, lopen: dat zijn allemaal werkwoorden waar ik een voorstelling bij heb. Bij accepteren niet. Waar begin je in ‘s-hemelsnaam?